सागरचं प्रेम, त्याचा त्याग, आणि कमलाबाईंची मातृत्वाची वेदना — सगळं इतकं जिवंत उतरलंय की शेवटपर्यंत श्वास रोखून वाचावं लागतं. गरिबी माणसाला किती अमानुष निर्णय घ्यायला भाग पाडते, हे फार ताकदीने मांडलंय. विशेषतः पाठीवरील जखमांचा प्रसंग — तो तर थेट काळजात घुसतो.
आईसाठी जेलमध्ये गेलेला मुलगा
"अरं सागरा, त्या डॉक्टरानं साफ सांगितलंय रं. आठ दिवसात जर ऑपरेशन न्हाय झालं, तर तुझ्या आईची किडनी पार निकामी व्हईल. पर दहा लाख रुपय? अरं, दहा लाख म्हणजे काय असतं? आपल्यासारख्या गरिबाच्यान त्या पैशाचा डोंगर कधीच सर व्हायचा न्हाय. त्यापरीस देवानं मला आताच उचललेलं बरं..."
कमलाबाईंनी खाटेवर बसून हंबरडा फोडला. समोर उभ्या असलेल्या पंचविशीच्या सागराच्या काळजात त्या शब्दांनी चर्रर्र झालं.
 |
| आईसाठी मुलाने केलेला अमानुष त्याग – एक हृदयस्पर्शी मराठी कथा |
सागर, कमलाबाईंचा एकुलता एक मुलगा. बापाचं छत्र लहानपणीच हरपलेलं. कमलाबाईंनी लोकांच्या शेतात खुरपणी करून, धुणीभांडी करून सागराला वाढवलं होतं. दोघं मायलेक म्हणजे एकमेकांचा जीव की प्राण. पण नियतीला हे सुख बघवलं नाही. कमलाबाईंची दोन्ही किडनी खराब झाल्याचं निदान झालं आणि डॉक्टरांनी तातडीने ट्रान्सप्लांट करायला सांगितलं. खर्च होता तब्बल दहा लाख रुपये!
सागरने आकाशपाताळ एक केलं. नातेवाईकांचे उंबरठे झिजवले, सावकारांकडे हात पसरले, पण या महागाईच्या काळात एवढी मोठी रक्कम कोण देणार? रोज आईचा जीव थोडा थोडा जाताना पाहून सागर वेडापिसा झाला होता. "माझ्या आईला मी असं मरू देणार नाही," हा एकच ध्यास त्याच्या मनात होता.
एक दिवस सकाळी कमलाबाई उठल्या तर सागर घरात नव्हता. उशीखाली एक चिट्ठी होती - "आई, काळजी करू नकोस. मी पैशाची सोय करायला जातोय. लवकरच येईन, तुझं ऑपरेशन नक्की होईल."
सागर गायब झाला. एक महिना, दोन महिने, तीन महिने उलटले. इकडे गावातल्या लोकांनी कमलाबाईंना जगणं मुश्किल केलं. "म्हातारीला मरणाच्या दारात सोडून पोरगा पळाला," अशा वावड्या उठल्या. कमलाबाई मात्र डोळ्यात प्राण आणून वाट बघत होत्या. त्यांना खात्री होती, आपला सागर असं कधीच करणार नाही.
आणि खरोखरच, तीन महिन्यांनंतर सागर परतला. पण हा सागर पूर्वीचा सागर नव्हता. त्याचे डोळे खोल गेले होते, अंगावरचे कपडे ढगळ झाले होते, आणि चालताना एक विचित्र थकवा जाणवत होता. पण त्याच्या हातातल्या बॅगेत होते - पूरेपूर दहा लाख रुपये!
Marathi Emotional Story
कमलाबाईंनी त्याला मिठी मारली, "कुठं व्हतास रं लेकरा इतके दिवस? आणि एवढा पैका?"
सागरने नजर चुकवत सांगितलं, "आई, मी दुबईला गेलो होतो. तिथं एका मोठ्या कन्स्ट्रक्शन कंपनीत काम मिळालं. त्यांनी अडव्हान्स म्हणून हे पैसे दिलेत. तू आता कसलीच काळजी करू नकोस."
पैशाची सोय झाली आणि आठवडाभरातच कमलाबाईंचं ऑपरेशन यशस्वी झालं. आईला जीवदान मिळालं. हळूहळू त्या बऱ्या होऊ लागल्या. घरात पुन्हा आनंदाचं वातावरण आलं.
पण, कमलाबाईंना सागरमध्ये काहीतरी विचित्र बदल जाणवू लागले.
भर उन्हाळ्यात सुद्धा सागर आता पूर्ण बाह्यांचा शर्ट घालत असे. पूर्वी ज्याला विहिरीत पोहायला प्रचंड आवडायचं, तो आता पाण्याकडे ढुंकूनही बघत नसे. एकदा चुकून कमलाबाईंचा हात त्याच्या पाठीला लागला, तर तो विजेचा धक्का बसल्यासारखा दचकला आणि कळवळला.
कमलाबाईंच्या मनात शंकेची पाल चुकचुकली. गावाकडच्या बायका पुन्हा कुजबूज करू लागल्या, "एवढा पैका आला कुठून? नक्कीच याने काहीतरी काळंबेरं केलं असणार. नाहीतर स्वतःची किडनी विकली असणार."
आईचं काळीज पुन्हा तीळतीळ तुटू लागलं. आपला मुलगा आपल्यासाठी गुन्हेगार तर बनला नाही ना? की त्याने स्वतःचा अवयव विकला? ही शंका त्यांना चैन पडू देत नव्हती.
एक दिवस दुपारची वेळ होती. उकाडा प्रचंड होता, तरीही सागर शर्ट घालूनच बसला होता. कमलाबाईंचा संयम सुटला. त्या रागाने उठल्या आणि सागरसमोर जाऊन उभ्या राहिल्या.
"सागरा, आज मला खरं खरं सांग. ते दुबईचं थोतांड नको सांगू मला. तू हे पैसे आणलेस कुठून? तू चोरीमारी केलीस की स्वतःची किडनी विकलीस रं माझ्यासाठी? बोल लवकर!"
सागर गप्प राहिला. "काही नाही ग आई, तुला उगाच संशय येतोय..." तो उठून जायला लागला.
पण आज आई ऐकण्याच्या मनस्थितीत नव्हती. तिने चवताळून त्याचा हात पकडला. "थांब! तुला माझी शपथ हाय. जर तू किडनी विकली असशील तर मला तुझं पोट बघायचंय. दाखव मला ऑपरेशनची खूण!"
असं म्हणून आईने रागाच्या भरात त्याच्या शर्टची बटणं ओढली आणि शर्ट वर केला.
आणि तिथेच... तिथेच आई थिजली.
सागरच्या पोटावर ऑपरेशनची कोणतीही खूण नव्हती. त्याचं पोट एकदम साफ होतं. म्हणजे त्याने किडनी विकली नव्हती.
कमलाबाई गोंधळल्या. "मग... मग तुला काय झालंय रं?"
आईचा तो प्रश्न ऐकून सागरचा बांध फुटला. त्याने मान फिरवली आणि आपली पाठ आईकडे केली.
जे दृश्य आईने पाहिलं, त्याने तिच्या काळजाचा थरकाप उडाला. तिने तोंडात बोटं घातली आणि एक मूक किंकाळी तिच्या घशातच अडकली.
सागरची संपूर्ण पाठ काळीनिळी पडली होती. त्यावर चा*बकाचे आणि प*ट्ट्याचे अगणित वळ होते. काही ठिकाणी सि*गारेटचे च*टके दिल्याचे भाजलेले व्रण होते. ती पाठ म्हणजे जणू काही नरकाचा नकाशा होती.
"आई..." सागर धाय मोकलून रडू लागला, "मी दुबईला नव्हतो गेलो ग. मी... मी जेलमध्ये होतो."
कमलाबाई धाडकन खाली बसल्या.
सागरने हुंदके देत सत्य सांगितलं, "आई, तुला पैशाची गरज होती आणि माझ्याकडे काहीच मार्ग नव्हता. तेव्हा शहरातल्या एका बड्या बापाच्या पोराकडून गाडीखाली अपघात झाला होता. त्याला वाचवण्यासाठी त्या श्रीमंत बापाने मला ऑफर दिली. जर मी त्या गुन्ह्याची कबुली घेऊन जेलमध्ये गेलो, तर ते मला दहा लाख रुपये देतील. आणि काही महिन्यातच वशिला लावून तिथून माझी सुटका करेल."
तो पुढे बोलत होता, प्रत्येक शब्दागणिक आईचं काळीज तुटत होतं. "मी कबुली दिली. पण आई, तिथल्या पोलिसांनी मला खूप मारलं. गुन्ह्याची सत्यता वदवून घेण्यासाठी त्यांनी तीन महिने... तीन महिने मला थर्ड डिग्री दिली. रोज पट्ट्याने मारायचे, चटके द्यायचे. मी सगळं सहन केलं ग, कारण माझ्या डोळ्यासमोर फक्त तुझा चेहरा होता. जर मी सहन केलं नसतं, तर तुला पैसे मिळाले नसते आणि तू..."
सागरला पुढे बोलवेना.
कमलाबाई रांगत रांगत त्याच्या जवळ गेल्या. त्यांनी थरथरत्या हातांनी त्याच्या पाठीवरच्या त्या जखमांवरून हात फिरवला. त्या जखमांवर आपले अश्रू ढाळत त्यांनी त्या जखमांचे मुके घेतले.
"माझ्यासाठी... माझ्यासाठी तू स्वतःचं शरीर, स्वतःचा स्वाभिमान विकलास रं लेकरा? अरे, अशा जगण्यापेक्षा मला मरण का नाही आलं?" आई आकांत करत होती.
त्या दिवशी कमलाबाईंना समजलं की त्यांच्या गळ्यात सोन्याची साखळी नसली तरी चालेल, पण त्यांच्या आयुष्यात 'सागर' नावाचं जे रत्न आहे, त्याची किंमत जगातील कोणत्याही सोन्यापेक्षा जास्त आहे. त्याने दिलेल्या या वेदनादायी दानापुढे जगातील सगळी संपत्ती फिकी होती.
आई-वडिलांचे प्रेम आणि मुलांचा त्याग यापेक्षा मोठे जगात काहीही नाही. गरिबी माणसाला कोणत्या थराला घेऊन जाते, याचे हे ज्वलंत उदाहरण आहे.
- marathi emotional story
- aai mulacha tyag
- marathi heart touching story
- mother son emotional story marathi
- garibi marathi story
- jail emotional story marathi
- aai prem marathi katha
➡️ आणखी अशाच हृदयस्पर्शी मराठी कथा वाचण्यासाठी आमचा ब्लॉग फॉलो करा - www.manatlyabhavna.in
